Gave it all Away

Het einde van de vakantie is nabij. Maandag begint het nieuwe schooljaar weer. Ik neem mij (zoals elk jaar) voor dat ik me dit jaar niet druk ga maken om dingen die er niet toe doen en dat ik niet zo ga stressen vanwege mijn studie.
Dit wordt mijn derde jaar aan de opleiding Toegepaste Psychologie. De eerste twee jaren zijn gehaald en afgesloten en nu begin ik aan de minor Tussen Gevoel en Verstand. Tijdens de eerste negen weken krijgen we wekelijks een training Mindfullness. Ik ben heel benieuwd hoe dat gaat zijn.

Dit jaar wordt hoe dan ook een goed jaar voor mij. In december ga ik namelijk eindelijk mijn favoriete band aller tijde zien! Ik reis er helemaal voor naar Engeland, naar Newcastle om precies te zijn. Daar zal ik eindelijk, in een arena met weet-ik-veel-hoeveel-andere-fangirls, oog in oog staan met de mannen van Boyzone! Nou ja, oog in oog staan… voor zover dat kan vanaf rij 8.
Ik kan echt niet wachten!! Mijn ticket heb ik geboekt in februari, toen nog tien maanden van het concert verwijdert. Nu is het al over drie en een halve maand!
Laatst bedacht ik me dat ik nog geen enkel blog had geplaatst over Boyzone en hoe belachelijk ik dat vond. Dus bij deze. Een blog over de Boyz.

Voor degene onder jullie die nu denken: ‘Boyzone… wat is Boyzone?’ Zal ik hieronder hun bekendste nummer zetten. Zal ik hierboven in een nieuwe post hun bekendste nummer plaatsen. 

Misschien vragen jullie je nu af hoe ik er bij gekomen ben Boyzone te gaan luisteren. Tja, de reden is simpel. Ik ben er praktisch mee opgegroeid. Twintig jaar geleden zijn ze begonnen met het maken van muziek. Wat betekend dat de band nu 20 is, net als ik! Ik herinner me nog goed dat als thuis de radio aanstond, ik altijd mijn moeder ging halen om te komen luisteren als No Matter What op kwam. Ook weet ik nog goed hoe ik met mijn beste vriendinnetje met poppen speelde terwijl we luisterde naar By Request (een van BZ’s cd’s)

Toen ben ik ze helaas een tijdje uit het oog verloren omdat ik Metal veel cooler vond… (Echt het dieptepunt in mijn muzieksmaak…) Maar doordat ik stiekem toch altijd nog naar Disney cd’s (waar hun nummer Shooting Star uit Hercules op stond) en musical cd’s (No Matter What) luisterde, ben ik ze toch nooit helemaal vergeten. Op een mooie dag was mijn Metal-fase voorbij en zocht ik wat musical muziek op van Andrew Lloyd Webber. Zo kwam ik terug uit bij Boyzone en vanaf dat moment was ik verslaafd.

Dus, vele cd’s en dvd’s verder, is het over 106 dagen eindelijk zover: Ik ga naar Boyzone!

 

Review: AH Kaasschaaf

Image

De AH kaasschaaf een review.
Sinds een jaartje gebruik ik de AH kaasschaaf speciaal voor jonge kaas. Hij doet wat hij beloofd, hij schaaft jonge kaas, waar je bij andere kaasschaven allerlei rommelige taferelen met afgebroken stukken kaas krijgt…
Máár hij is rete-scherp! En dat is niet overdreven… Ik heb me al een aantal keer in mijn vinger geschaafd. De laatste keer was de aanleiding om dit blogje te schrijven.

Dus conclusie: Goed product, misschien zelfs een beetje teveel van het goede…
En meteen een waarschuwing: pas op met je vingers als je besluit deze kaasschaaf te gebruiken! Want voor je het weet heb je geen vingers meer over en betrap je jezelf erop dat je kannibaal bent en je eigen vinger hebt opgegeten tegelijk met je broodje kaas.

Over vermoeidheid en klein geluk

Eerder heb ik het ook al gezegd. Ik ben de laatste tijd moe, ontzettend moe, uitgeput moe. Al weken eigenlijk. In die tijd heb ik eigenlijk nauwelijks naar mijn lichaam geluisterd en van alles gedaan ook al was ik eigenlijk te moe. Ik denk dat ik me gewoon niet wilde laten tegenhouden door mijn vermoeidheid. Ik wilde geen afspraken afzeggen, sport laten schieten, niet gaan werken, dankzij mijn vermoeidheid. Ik wilde gewoon doen!
Maar gisteren merkte ik dat het toch echt allemaal teveel voor me is geworden. Midden in de winkel (tijdens mijn werk dus), barstte ik in tranen uit… jee wat voelde ik me kwetsbaar en zwak. Ik wilde niet dat iemand me zo zag maar daar kon ik dus niet omheen. Mijn leidinggevende had me al gezien en nam me gelukkig snel mee naar achteren. Daar kon ik even bij komen terwijl hij heel lief aanbood of hij wat water voor me moest halen of vervanging voor de laatste uurtjes van de dag voor me moest regelen. Dat hoefde niet. Ik heb de avond gewoon afgemaakt, zij het op een rustiger tempo dan normaal. En vandaag heb ik me ziek gemeld. Ik vind dat zo moeilijk om te doen! Ik voel me altijd toch verantwoordelijk en als ik dan weet dat mijn collega’s mogelijke moeten overwerken omdat ik niet kom… tja… dat vind ik lastig. Maar ik heb vannacht, vanochtend én vanmiddag wel heerlijk kunnen slapen en toen ik wakker werd had mijn leidinggevende ook nog geregeld dat ik morgen maar 4 uurtjes hoef te werken in plaats van de eigenlijke 11. Super lief!
Morgen krijg ik als het goed is de uitslag van het bloedonderzoek, dus dan weet ik meer.

Maar genoeg over vermoeidheid, er gebeuren ook nog genoeg mooie dingen! Zo lag ik vanmiddag even te dutten in de wei bij onze mini-pony’s. Terwijl Angel en Kaylee aan het grazen waren kwamen ze steeds dichter bij en uiteindelijk zaten ze zachtjes aan mijn tenen te knabbelen en hun neusjes in mijn gezicht te duwen. Zo lief!

Seduced by the Illusion

Seduced by the Illusion

Allemaal denken we vast wel eens: ‘goh, misschien moet ik vaker gaan sporten, of minder gaan eten…’ Vooral als we van die foto’s op internet tegen komen van mensen die een bepaald dieet of sportprogramma gevolgd hebben en dan hun ‘voor’ en ‘na’ foto’s tonen.
Tuurlijk weten we ook allemaal dat photoshop een hoop kan doen bij zulke foto’s. Toch betrap ik mezelf iedere keer weer op gedachten dat ik minder moet gaan eten of meer moet gaan sporten. Het artikel uit de link was wat dat betreft een eye-opener voor mij.

(Natuurlijk is het belangrijk om gezond te eten en genoeg te bewegen.)
Wat vinden jullie hier van? Wat vinden jullie van het huidige schoonheidsideaal waarbij super dun als aantrekkelijk wordt beschouwd?

Blogging

Helaas ben ik tot nu toe nog niet zo actief geweest met bloggen als ik zou willen. Dat heeft onder meer te maken met het feit dat ik de laatste tijd zo moe ben… Ik weet niet hoe het komt maar ik heb gewoon heel weinig energie… wat er toe leidt dat ik ’s middags vaak slaap en dus niet zo veel tijd overhoudt op een dag om dingen te doen als bloggen…

Maar goed… verder heb ik niets te klagen. Vanmiddag komt Esra langs en dan gaan we samen cupcakes maken en misschien ook nog mooi versieren! Dat beloofd weer heel gezellig te worden.

Binnenkort komt er als het goed is een blog van mij aan over paardrijden. Dan weet je vast wat je kan verwachten.

Hopelijk tot snel!