Dierenwelzijn

In de Sp!its van gisteren stonden een aantal artikelen over de Dierenbescherming die 150 jaar bestond. Ook stond er een artikel bij over dierproeven in Maastricht waar tientallen labradors via een pacemaker ingebracht zouden krijgen die hartfalen bij ze op zou wekken. Uiteindelijk zou voor deze honden de dood erop volgen. Hier waren de hondenliefhebbers van Nederland het niet mee eens en er werden 80.000 handtekeningen opgehaald om de dieren te laten bevrijden. De actie is geslaagd en de proeven zijn opgeschort.
Aan de universiteit van Maastricht vonden tussen 2004 en 2012 323 honden de dood in de laboratoria…
De actie werd gehouden door de Anti-Dierproeven Coalitie. De Coalitie heeft het in 2010 al voor elkaar gekregen dat de Rijksuniversiteit van Groningen geen proeven op katten meer mochten uitvoeren. De afgelopen 20 jaar zijn daar zeker 200 katten gebruikt voor hersenonderzoek, hierbij werden bijvoorbeeld de schedels gelicht en werden chemicaliën in het brein gespoten… (bron: Grieteke Meerman – Sp!ts 26-8-2014)

Niet echt het meest leuke onderwerp voor op de vroege ochtend. Maar het zet je wel aan het denken (mij althans). Gisterochtend las ik het in de bus en het maakte me intens verdrietig.
Niet alleen vanwege alle honden en katten die wél al stierven als gevolg van dierproeven maar ook voor alle dieren die niet in het artikel werden genoemd… ratten, muizen, konijnen en nog zo veel meer.
Waarom hoor je over hen zo weinig terwijl zij dezelfde gruwelijkheden moeten doorstaan als honden en katten? Doen zij er minder toe omdat ze minder vaak als gezelschapdier worden gezien?
En wat dan met de duizenden koeien, varkens, schapen, lammeren en kalveren die worden afgemaakt om ons van vlees te voorzien? Vlees, een voedingsmiddel waar wij eigenlijk al te veel van binnen krijgen.

Dit is geen betoog over waarom wij allemaal vegetariër/veganist of wat ook moeten worden. Maar het is meer ook voor mezelf om  mijn gedachten over deze kwestie te ordenen… Ik moet het gewoon even kwijt.

Gevangen in Gedachten – Fragment

Uiteindelijk brak er een vakantie aan. Rens wist niet eens welke vakantie. Zijn gevoel van tijd leek weggevaagd te zijn. De dagen regen zich aan een. De afgelopen tijd was het wisselend met hem gegaan. De ene dag zat hij diep in de put, de andere dag voelde hij zich beter en zag hij weer een glimp van zichzelf zoals hij ooit geweest was. Hij zag Emma nog regelmatig, al was dat contact wel minder geworden. Hij kon zichzelf nergens meer toe aan zetten. Zelfs niet met een afspraak met haar. Hij was al blij als hij op een schooldag zijn bed uit kwam en naar college ging. Dat voelde voor hem al als een hele prestatie. Dat hij dan op school vrij weinig uitvoerde omdat hij zijn aandacht er niet echt bij kon houden… ach. En zijn cijfers waren eigenlijk ook niet meer wat ze geweest waren. Maar het leek allemaal langs hem heen te gaan. Als in een grijze waas ging de tijd aan hem voorbij. Dat het nu vakantie was deed hem ook vrij weinig. Normale studenten waren blij met de vrije tijd. Rens maakte het niet uit. Hij wist niet of hij blij moest zijn of juist niet. Zolang hij colleges had, had hij nog een reden om in de ochtend zijn bed uit te komen. Als hij op een dag nergens heen hoefde, dan zag hij ook weinig reden om zijn bed uit te komen. Niet dat hij echt sliep. Nee, slapen kon hij niet. Hij had slapeloze nacht na slapeloze nacht. Zijn nachtmerrie bleef hem lastig vallen. De eenzaamheid, de angst, de pijn…

Blog-pauze

Jullie zullen wel gemerkt hebben dat ik de laatste tijd niet meer zo actief ben geweest op mijn blog. Dat zal wel met de vakantie gemaakt hebben, denk ik zo. Dus ik ga proberen om weer wat meer te bloggen. 😀

Het is eerste waar ik over wil bloggen is de voorstelling waar ik naar toe ben geweest. War Horse. Ik heb de show inmiddels al twee keer gezien. Ik vond het echt een prachtige show! Het was zo geweldig! Het verhaal gaat (heel heel kort gezegd) over een jongen (Albert) en zijn paard (Joey). Joey wordt door de vader van Albert verkocht aan het leger. Albert wil zijn paard terug vinden, dus gaat hij bij het leger om op zoek te gaan naar zijn Joey.

Het gaat over vriendschap, loyaliteit, doorzettingsvermogen, maar ook de uitzichtloosheid van de Eerste Wereldoorlog en de machteloosheid van de mensen wiens man/zoon/broer in de oorlog vochten.

De paarden in de show werden vertolkt door drie acteurs en een ‘pop’. Eén acteur speelde het hoofd van het paard en tilde de hele show ongeveer 8 kilo boven zijn hoofd. Eén acteur speelde ‘Heart’ van het paard en één acteur speelde ‘Hind’, deze acteurs droegen ieder 40 kilo op hun rug en schouders en dat was alleen het paard, laat staan als er nog een ruiter op zat.

Ik vond het zo knap hoe ze dat deden! De paarden leken… ‘echt’. Alles aan het paard, de lichaamstaal, de kleine beweginkjes van de oren, de ademhaling, de geluiden, prachtig en ontzettend realistisch.

En alles werd door de acteurs synchroon gedaan, zonder dat ze met woorden met elkaar communiceerden.

War Horse

[Het zwarte paard heet Topthorn en het bruine paard is Joey.]
Bron afbeelding.