Soms heb je van die collega’s

Soms heb je van die collega’s. Van die types die een beetje op de achtergrond blijven maar stiekem ontzettend lief en behulpzaam zijn. Ik heb het geluk om zo’n collega te hebben. Ik ga jullie niet vertellen of dat ik hem/haar (ik zeg voor het gemak vanaf dit punt ‘hem’ dat is korter) via mijn stage of via mijn bijbaan ken. Ik wil namelijk niet het risico lopen dat jullie hem van mij inpikken. Op dit punt ben ik best een beetje egoïstisch maar dat mag. Fijne collega’s moet je een beetje voor jezelf houden. Maar stiekem wil ik ook gewoon niet dat de collega in kwestie weet dat dit blog over hem gaat.

Maar goed, een fijne collega dus. Bij een nieuwe baan/stageplaats ben ik in het begin soms best nog een beetje onzeker. Niet zodanig dat ik het liefst in een hoekje ga zitten huilen maar wel dat mensen het aan mij kunnen merken. Zo ook mijn collega. Als ik weer eens naar hem toe kwam met de vraag of hij nog even mee kon kijken of dat ik mijn handelingen wel goed uitvoerde dan zei hij op een gegeven moment dat hij dat niet meer deed. Ik wist daar tenslotte meer over dan hij en ik had het ook al een stuk vaker gedaan. Dus hij had er vertrouwen in dat dat goed zou komen. En dan deed ik het in mijn eentje en dan ging het nog goed ook! Nadat dit zo een aantal keer was voorgekomen, merkte ik dat mijn zelfvertrouwen gegroeid was en ik ook zonder zijn bevestiging meer handelingen durfde uit te voeren en dat die dan ook nog eens helemaal goed gingen. Ik heb geen idee of hij weet dat hij mijn zelfvertrouwen zo’n boost heeft gegeven door zijn vertrouwen in mij. Maar ik ben hem er dankbaar voor.
Daarnaast bleek hij ook nog zorgzaam te zijn ook. Toen ik een keer ziek werd op stage/werk, bood hij aan om een glaasje water voor me te halen en om mijn taken te laten overnemen. Gelukkig was dat niet nodig en kon ik mijn taken zelf weer oppakken maar het was lief van hem om het aan te bieden.
Het is fijn om met hem te kunnen werken. In het begin verliep onze communicatie soms wat stroef maar na een tijdje ging dat steeds beter omdat we elkaar beter leerde kennen en steeds beter op elkaar ingespeeld raakte.

Echt, wat een top collega. Zo’n collega gun je iedereen maar ik ga jullie lekker nog steeds niet vertellen waar hij werkt!

Rust zacht, mooie lieve dame

Je was een mooie dame, prachtig zelfs.
In de kracht van je leven.
Je was op reis,
Maar twee felle lampen en een harde bons weerhielden je van je doel.
Je rolde terug en kwam op de harde koude steen te liggen.
Na een laatste wanhopige poging gaf je het op, je kon niet meer…
Een zachte hand en lieve woordjes.
Terwijl ik je hart langzamer voelde slaan mocht je uiteindelijk je oversteek afmaken en de andere zijde bereiken.

Aan de andere zijde zijn geen mensen met hun wrede, metalen monsters. Enkel groene velden en prachtige bossen. Daar zul je nooit eenzaam zijn, nooit honger hebben en nooit dorstig zijn. En bovenal: je zult nooit meer pijn voelen.

Rust zacht lieve, mooie dame. Rust zacht.

NaNoWriMo

Het is weer november, dat betekend dat schrijvers over de hele wereld hun best gaan doen om in deze ene maand een novel van 50.000 woorden te schrijven. Ook ik ga dit jaar weer een poging wagen.
Informatie over mijn nieuwste verhaal en mijn voortgang kun je vinden op deze pagina.
Voor degene die regelmatig de fragmenten uit ‘Gevangen in Gedachten’ lazen, geen zorgen. Ik ben Rens en zijn verhaal niet vergeten, ik ga nu alleen eerst beginnen aan iets nieuws. Ik wil het verhaal van Rens even laten rusten omdat het vrij zwaar is om te schrijven, maar ik ga het zeker af maken!