Verdeeld – Fragment

Vandaag zal ik voor het eerst een fragment van mijn nieuwste verhaal ‘Verdeeld’ met jullie delen. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Dit verhaal heb ik tijdens afgelopen NaNoWriMo geschreven en hoop ik later dit jaar uit te kunnen geven.

Verdwaasd sta ik op. Mijn benen voelen slap, alsof ze me niet zouden kunnen dragen. Ik zet een wankele stap in de richting van de zaal waarin mijn ouders zitten, en dan nog een en nog een. Tot ik mijn benen genoeg vertrouw en ik naar mijn ouders toe ren. Het licht in de zaal is nu aan en ik kan duidelijk de families om mij heen zien die letterlijk verscheurd worden. Het verdriet en de wanhoop zijn overal aanwezig. Nu pas zie ik hoeveel beveiliging er in het gebouw loopt, naast elke muur lopen militairen van de regering met geweren in hun handen. Alsof ze vrezen dat wij in onze wanhoop in opstand zouden komen. Geen mens die dat in zijn hoofd haalt, iedereen weet hoe zinloos dat zou zijn. Mijn ouders, Joost en Karlijn staan als een eilandje in de menigte, als een baken waar ik naar toe ga. Als ik bij ze ben voel ik meteen de liefdevolle armen van mijn vader om me heen als hij me een troostende knuffel geeft. Ik druk mijn gezicht tegen zijn schouder en laat eindelijk mijn tranen de vrije loop. Het kan me nu niet langer schelen dat ik me sterk moet houden, het maakt met niet uit dat mijn broertje en zusje kunnen zien dat het mij raakt, ik hoef me voor hun niet meer groot te houden. Mijn vader klopt zachtjes op mijn rug en laat me dan los. ‘Kom,’ zegt hij zachtjes tegen ons. ‘We gaan naar huis.’ Huis… het woord echoot na in mijn hoofd. Dit zal de laatste keer zijn dat we met het hele gezin naar huis gaan. Na vandaag is ons gezin niet langer meer compleet