Netflix

Okee, het is niet allemaal geweldig op Netflix.
Er is zoveel keus dat ik gewoon niet weet waar ik moet beginnen. Dus keek ik dinsdag avond maar drie programma’s, maar wel van alle drie maar een klein stukje.

http://animatie.blog.nl/files/2011/01/swanprincessdvdcover.jpg

Ik begon met ‘De Zwanenprinses’, gewoon vanwege de nostalgie. Oh Mah Ghawd die liedjes, de awesomeness. En ik heb nog iets ontdekt dat ik vroeger nooit zo begreep. In het begin van de film als Derrek en Odette elkaar hebben ‘gevonden’ en Derrek roept ‘Regel de bruiloft!’ vraagt Odette hem simpel gezegd waarom hij met haar wil trouwen. Derrek reageert met ‘Je bent alles wat ik wil, je bent beeldschoon’, of iets in die strekking. Waarop Odette vraagt ‘En verder?’ ‘Verder??’ ‘Is schoonheid het enige wat telt?’ En het komt erop neer dat ze dan niet met hem wilt trouwen.
Wooojooooooowwww er zit gewoon een boodschap in dat schoonheid niet het belangrijkste is! Dat had ik als kind nooit begrepen.
Dan komt Derrek erachter dat hij gewoon echt heel erg van haar houd en dat wil hij haar bewijzen. Vervolgens wordt Odette vervloekt door de kwaadaardige Ruigbaard 1-0 voor de originele namen) en moet Derrek haar redden door zijn liefde te bewijzen en het Beest (Ruigbaard in monstergedaante) te verslaan.
Eind goed al goed, ze trouwen en er komen nog een boel vervolgfilms die ik niet gezien heb en die ook 100 keer slechter zijn getekend.

Toen keek ik een of andere vage, trage en saaie docu waarvan ik me afvroeg waarom ik hem ook alweer opgezet had.

Bron: http://www.dvdactive.com/images/news/screenshot/2010/7/theexperiementdvdart.jpg

Ten slotte eindigde ik met ‘The Experiment’, een film over the Stanford Prison Experiment. De film begon met allemaal vage beelden in de strekking van Natuurlijke Selectie waarbij het ene beest het andere afslachtte. Toen had ik al de neiging af te haken, maar goed ik zette door (en was eigenlijk ook gewoon te lui om weer wat anders te bedenken).
De eerste weet-ik-hoeveel minuten waren saaie karakterschetsen van de belangrijkste personages in de film. TRAAAAAAAAG. Toen moest de hoofdpersoon nog een psychologische test doen waarbij hij verschrikkelijke beelden van moord en doodslag kreeg te zien. Daarbij was nog een cameo van onze Piet Paulusma die bij het presenteren van het weer door een bus werd aangereden…
Uiteindelijk begon dat het Experiment waarbij 26 mannen verdeeld werden over twee groepen, de gevangenen en de bewakers. Nu weet ik heel wat over het Stanford Prison Experiment (Want ja, psychologie opleiding en Zimbardo), dus toen de ‘regels’ van het experiment werden uitgelegd had ik al snel door dat die totaaaaal niet overeen kwamen met de originele regels van het experiment. Het acteerwerk was heus niet slecht, maar wat ik van de film gezien heb was dat wel. In het begin ging de film langzaam maar het gedrag van de proefpersonen en hun karakter escaleerde wel belachelijk snel in de film. En okee, dat is in het echte experiment ook zo geweest maar het kwam gewoon slecht over in de film.
Dus heb ik hem maar snel weer afgezet.
De recensies die ik erover op internet lees, zijn ook bijna allemaal negatief dus dat zegt genoeg denk ik.

Verdeeld – Fragment

Als ik van mijn verbazing bekomen ben, meng ik mij opnieuw in de strijd, maar ik kan het niet meer opbrengen om zelf te schieten ik ben veel te veel energie kwijt in het ontwijken van vijanden en hun pijlen. Een groot deel van de tijd breng ik dan ook schuilend achter de dikke, stevige stam van een boom door. Beschutting zoekend in het lage struikgewas wat er omheen groeit. Vermoeidheid nestelt zich in mijn spieren en ik kan mijn armen nauwelijks meer optillen. Gehurkt zit ik tussen de lage struikjes en leun met mijn rug tegen de boom. Mijn boog hangt op mijn rug, mijn zwaard ligt naast mijn benen op de grond, zodat ik mijn verzuurde armen een moment rust kan geven.
Het suizende geluid van de pijlen tussen de bomen, de klappen als ze een boom raken, het gekletter van metaal op metaal en het gegil van de stervende smelten ineen tot een grimmig koor. De geur van bloed dringt tot diep in mijn neus en wederom moet ik alle zeilen bij zetten om niet over te geven. Ook de grond onder mijn voeten is rood gekleurd en als ik mijn schoen een beetje beweegt, maakt dat een zuigend geluid. Ik walg van de oorlog.

Review ‘The Lone Ranger’ en ‘Saving Mr. Banks’

Sinds afgelopen zondag hebben wij thuis Netflix. En hallooooo wat staat daar veel op. Zo veel dat je gewoon echt niet weet waar je moet beginnen. Maar goed, de eerste film die ik via Netflix keek was The Lone Ranger.

http://static.rogerebert.com/uploads/movie/movie_poster/the-lone-ranger-2013/large_b4vil5ueYJNBNypHmo1tpuevh4z.jpg
http://static.rogerebert.com/uploads/movie/movie_poster/the-lone-ranger-2013/large_b4vil5ueYJNBNypHmo1tpuevh4z.jpg

The Lone Ranger Dit verhaal gaat kort gezegd over de jacht op een western crimineel door een brave advocaat en een aardig gestoorde indiaan. Het verhaal speelt zich af in een typische western setting. Oude ‘cowboy-dorpjes’, spoorwegen, mijnen, woestijnen, dat soort dingen. Ik kijk niet zoveel western films dus ik vond het wel een keer leuk. Vooral dat er veel paarden in voor kwamen (want duh, cowboys) vond ik gaaf. De gestoorde indiaan wordt, uiteraard, gespeeld door Johnney Depp. Gezien zijn vorige rollen past deze rol wel weer bij hem en ik moet zeggen dat hij hem ook weer overtuigend heeft gespeeld. De rest van de acteurs kende ik niet, maar ik vond dat ze hun rollen wel goed neer hebben gezet. De mooie kostuums zullen daar wel bij geholpen hebben.

https://filmfork-cdn.s3.amazonaws.com/content/Lone%20Ranger.jpg
https://filmfork-cdn.s3.amazonaws.com/content/Lone%20Ranger.jpg

Het verhaal op zich is wel aardig, de manier waarop het verteld wordt echter… is nogal langdradig. De film duurt zo’n tweeëneenhalf uur, maar ik denk dat de film een stuk leuker/interessanter zou zijn als ze er een uurtje af zouden hebben gehaald. Op zich zaten er best wat leuke wendingen en grappige momenten in het verhaal, maar ook heel wat behoorlijk gewelddadige scenes. Ik zou dit dan ook niet als kinderfilm willen bestempelen, ook al zou je dat bij een Disney-film wel verwachten… Op sommige momenten zaten er zulke belachelijke scenes in de film dat ik me af begon te vragen hoe serieus Disney deze film genomen heeft, maar dat maakte de film wel weer grappig. Vooral de laatste scene waarbij er op/in/onder/aan een trein wordt gevochten is grappig en ook het witte paard dat te pas en te onpas op bizarre locaties verschijnt is leuk.
Al met al een matige film die vooral op zijn lengte nogal een afknapper is.

Al met al een matige film die vooral op zijn lengte nogal een afknapper is.

http://static.dnaindia.com/sites/default/files/2014/02/07/mainshare.jpg
http://static.dnaindia.com/sites/default/files/2014/02/07/mainshare.jpg

Saving Mr. Banks Dit was de tweede film die ik op Netflix heb gekeken en ik vond hem prachtig! De film gaat over de schrijfster van Mary Poppins, P. L. Travers en hoe haar verhaal uiteindelijk met veel strubbelingen door Walt Disney en zijn team tot een film is gemaakt. Na twintig jaar zeuren door Walt Disney himself bij de schrijfster, gaat ze uiteindelijk overstag om naar Amerika te komen en het verfilmen van het boek te bespreken. Travers heeft duidelijk een eigen mening over hoe de film wel of niet verfilmt dient te worden en deze steekt ze tijdens het proces niet onder stoelen of banken. Tijdens de film krijg je via terugblikken een inzicht in de jeugd van de schrijfster en de band die zij met haar vader had staat hierbij centraal. Aan het einde van de film heb je een mooi inzicht in hoe het komt dat Travers er zo’n moeite mee heeft haar geliefde Mary Poppins (nooit alleen Mary) uit handen te geven.

Colin-Ferrell-in-Saving-Mr_-Banks-2013
http://cdn.screenrant.com/wp-content/uploads/Colin-Ferrell-in-Saving-Mr.-Banks-2013.jpg

P. L. Travers wordt gespeeld door Emma Thompson en wauwwww wat heeft zij de rol geweldig gespeeld! Travers is een negatieve, neurotische, bijzondere vrouw die haar kwetsbaarheid probeert te verbloemen met haar starre houding. Daar lijnrecht tegenover staat Walt Disney, op geniale wijze gespeeld door Tom Hanks. Waar Travers behoorlijk ‘down to earth’ is, kan het Walt niet kleurrijk, fantasierijk en vrolijk genoeg zijn. Travers eist te worden aangesproken met haar achternaam terwijl Walt er weer op staat bij zijn voornaam te worden aangesproken. Een van de mooiste momenten in de film vind ik *SPOILER-ALERT* het moment waarop Travers met Disney in Disneyland is. Hier komt het contrast tussen de twee mooi in beeld en komen de beelden uit Travers’ jeugd en het heden samen.

http://beyondthemarquee.com/wp-content/uploads/2013/12/BTM-Jingles1.jpg
http://beyondthemarquee.com/wp-content/uploads/2013/12/BTM-Jingles1.jpg

Ik vind het leuk dat de film een inkijkje geeft in het proces van het bespreken van een script en werken naar een film. Daarnaast vind ik het nostalgische van de film, die zich natuurlijk een heel aantal jaren terug afspeelt ontzettend leuk om te zien. De kostuums, de setting, de oude auto’s, de oude ‘look’ van de disney personages, het klopt allemaal, geweldig! Ik zou nog zoveel kunnen zeggen over waarom deze film geweldig is, maar dat ga ik niet doen. Alleen het volgende nog: Het is echt een ontzettende aanrader om te zien! Ow ja, en aan het einde van de film, tijdens de aftiteling, zie je foto’s van vroeger en hoor je geluidsfragmenten van de scriptbesprekingen. Dat is echt de moeite waard om te zien, daardoor kun je goed zien wat een geweldig werk de acteurs hebben geleverd!

Conclusie Saving Mr. Banks is een echte aanrader, The Lone Ranger not so much…

CampNanowrimo

na-no-wri-mo1
Bron: https://allthingsfulfilling.files.wordpress.com/2012/11/na-no-wri-mo1.png

In April is het zo ver. Dan doe ik voor het eerst mee aan CampNanowrimo. Camp nano-wattes? Nanowrimo. Aan Nano heb ik al 4 keer meegedaan en voor diegene die het nog niet kennen zal ik het even kort uitleggen:
Nanowrimo staat voor: National Novel Writting Month en het vindt plaats in November. Tijdens deze maand gaan schrijvers over de hele wereld aan de slag om een novel/verhaal van 50.000 woorden te schrijven. Ik kan je zeggen, dat zijn een boel woorden.
Tot nu toe heb ik het twee keer gehaald. Afgelopen jaar heb ik zelfs 58.000 woorden geschreven!
Het verhaal van mijn eerste deelname aan Nano (tevens het eerste jaar dat ik de finish heb gehaald) is inmiddels uitgegeven. De twee jaar daarna ben ik bezig geweest met ‘De Nachtmerrie van zijn Geheugen’, daarvan zijn er op mijn blog ook al wat fragmentjes geplaatst. Dat verhaal is nog steeds niet af, helaas.
Het verhaal dat ik de afgelopen keer geschreven heb is ‘Verdeeld’, ook hiervan staan al een aantal fragmenten op mijn blog en ik ben nog steeds bezig met het verhaal. Tijdens Nanowrimo heb ik de grote lijnen geschreven, nu ben ik bezig het met herlezen en herschrijven van de tekst.
Alleen mis ik een beetje de motivatie nu de tijdsdruk van Nanowrimo weg is… Daarom komt het goed uit dat in April Camp Nano is. Camp nano heeft een beetje hetzelfde idee als Nanowrimo, alleen kun je zelf je doel stellen, dus je hoeft je niet aan de 50.000 woorden te houden.
Daarnaast zit je bij Camp in een Cabin, een kleine groep mensen met wie je kunt chatten en met wie je je voortgang kunt vergelijken. Ook kun je elkaar natuurlijk motiveren in de chat. Nanowrimo heeft geen cabins, maar een regionaal en internationaal forum waarop je met mede-schrijvers kunt praten. Tijdens Camp zit ik in een cabin samen met een paar ontzettend leuke mensen die ik tijdens Nano bij een Write-In (bijeenkomst van schrijvers) heb ontmoet. Sinds November komen we nog twee keer in de maand samen en nu gaan we dus weer samen mee doen aan Camp. Ik heb er ontzettend veel zin in. Hopelijk kan ik nu eindelijk de motivatie vinden om wat vaart te zetten achter het herschrijven van ‘Verdeeld’!
Als alles goed gaat hoop ik in April dan ook weer wat korte fragmentjes met jullie te kunnen delen. Mijn voortgang tijdens CampNano kun je hier volgen!