De eerste nachten

Even een korte introductie: Het is even stil geweest, geheel tegen mijn eigen voornemens in. December was een rare maand. Veel gebeurd. Zowel op werk als privé. En geen zorgen; ik ben in orde, mijn naasten zijn in orde. Maar het was raar en ik had even tijd nodig om het stof te laten neerdalen. (Binnenkort een verhuizing op de planning, dus dat stof schoppen we nog even omhoog.)
Maar december deed wat met me en ik wil het via deze weg toch nog even van me afschrijven.

De eerste nachten

Ik heb dit jaar de jackpot: nachtdiensten op kerstavond, Eerste en Tweede Kerstdag en ‘late’ dienst met oudjaar. Mijn privé planning rondom de Feestdagen heb ik hierop aangepast en ik vier Kerst gewoon op alternatieve dagen, prima.


Kerstavond 2022, mijn eerste zelfstandige nachtdienst.
Na een ingetogen kerstdiner voor twee is het laat in de avond zover: nachtdienst. Iets waar ik al sinds de eerste dag tegenop zie. Ik weet dat het erbij hoort, dat het iets is waar ik voor gekozen heb door bij het spoor te komen, maar ik ben een moeilijke slaper. Daar heb ik in de nacht al last van, laat staan overdag. Mijn flat is zo gehorig dat ik vrees dat ik door alle geluiden van mijn buren niet ga kunnen slapen. Maar we moeten. Het werk is in de nacht hetzelfde als overdag, dus dat kan ik, dat moet goed komen.
Ik meld mij zoals altijd in dienst en bel de ‘Knoop’ (planning van materieel) om te vragen of er wijzigingen zijn. Soms komen treinen maar met één stel terwijl ze met twee gepland waren, of gaan er treinen stuk, of staan er stellen op andere sporen, alles kan want niks is zo veranderlijk als de mens… eh… het spoor.
Mijn ‘ret-kaartje’ (briefje waarop staat welke treinen er komen en waar ik ze neer moet zetten) is niet heel spannend, in Venlo is het vaak rustig in de nacht.

Sinds een klein weekje ben ik snotverkouden en ik hoest mijn halve longen eruit terwijl ik door het donker over het rangeerterrein hobbel om treinen te parkeren. Nadat ik de eerste twee treinen op hun plek heb gezet, loop ik over het perron richting ons verblijf om even op te warmen. Onderweg kom ik de beveiliger tegen die staat te kletsen met een machinist van Arriva. Een man met een vriendelijke gezicht en een open uitstraling. Even sluit ik me bij het tweetal aan om een praatje te maken.
De machinist van Arriva merkt op dat ik flink verkouden ben en een vervelende kriebelhoest heb. Daar had hij nog wel wat voor thuis, dat zou hij morgen wel voor me meenemen want dan had hij toch dezelfde werktijden.
Ontzettend sympathiek, ik had de man nog nooit eerder ontmoet.
De rest van de nacht verloopt zonder bijzonderheden en moe maar voldaan sluit ik mijn eerste nachtje af.

Eerste Kerstdag breekt aan. Later in de middag komen mijn ouders even op de koffie, dat hebben we spontaan besloten en ik ben er blij mee. Eigenlijk was het mijn planning dat ik met de Kerstdagen niks zou doen maar stiekem voelde dat toch een beetje alleen.
Met goede moed begin ik aan mijn tweede nachtdienst. Nu ik beter weet wat ik kan verwachten, is deze nacht al iets minder spannend.
Nadat ik al mijn treinen op hun plekje heb gezet, moet ik er weer eentje naast het perron zetten. Er zou nog een machinist vanuit Nijmegen met een stel komen die in Venlo moest blijven en die zou dan weer een stel vanuit Venlo meenemen naar Nijmegen.
Als ik de dubbeldekker aan het perron heb staan en ik uit mijn cabine stap, komt de beveiliger naar me toe. Of ik iets weet over de laatste trein van Arriva, die is nog niet binnen en heeft een aanzienlijke vertraging. Gelijk gaan de alarmbellen bij mij af. Een dergelijke vertraging is opvallend. De beveiliger gaat bellen: Een aanrijding, de machinist is uitgestapt om te gaan kijken maar het was in ieder geval geen persoon. Er zitten nog reizigers in de trein en het is de planning dat die gewoon met de trein naar Venlo zullen komen. De beveiliger zal dus nog even moeten wachten voor hij het stationsgebouw afsluit. Ik voel een vlaag van medelijden met de vrolijke, spraakzame jongen. Hij heeft er al een behoorlijk lange dag op zitten en voorlopig gaat hij dus nog niet naar huis.

Maar de laatste trein van Arriva kwam niet meer. Die lieve machinist van Kerstavond blies die nacht zijn laatste adem in het harnas uit. Toen na het schouwen de trein niet ging rijden, vonden reizigers hem in de cabine.
Het voelt gek voor mij om hier nu over te schrijven, alsof ik aandacht opeis die ik nooit verdiend heb. Aandacht die aan hem, aan Jeroen behoort.
De kortstondige kennismaking die ik met hem had, maakte indruk op mij. Dat hij mij gelijk aanbood iets voor me mee te nemen wat mij van die akelige hoest zou afhelpen vind ik veelzeggend voor hoe hij was als mens: vriendelijk, zorgzaam, attent, vrijgevig en spontaan.
En hoe kort dat contact ook was, ik zal hem nooit vergeten.

Rust zacht, lieve Meester Jeroen.

Advertentie

Een gedachte over “De eerste nachten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s