Sunshine Blogger award!

sunshine-blog-award

Door de lieve Joyce ben ik genomineerd voor de Sunshine Blogger Award. Dankjewel Joyce, dat waardeer ik heel erg!
Ik lees haar blog nu al een tijdje en ik vind haar blog altijd heel mooi, eerlijk en open. Dat waardeer ik in een mens en dus ook in een blog! Joyce is echt het toonbeeld van een powervrouw, dus ik zou zeggen: als je haar blog nog niet kent; Lezen!

Goed, zoals het hoort, 7 feitjes over mij die je nog niet wist:

1. Ik heb een boek uitgegeven via BraveNewBooks, genaamd: De nachtmerrie van zijn geheugen. Voor de geïnteresseerden, het is te koop via bol.com. Dit boek heb ik geschreven tijdens mijn deelname aan Nanowrimo (waarover in een later blog meer). Inmiddels ben ik al meer dan een jaar bezig aan mijn tweede boek, maar het wil nog niet echt vlotten…

2. Voor ik begon met mijn studie Toegepaste Psychologie heb ik overwogen om Engels te gaan studeren. Ik was, en ben, groot Engeland fan. Maar psychologie sprak me toch meer aan. Soms vraag ik me wel eens af hoe het geweest zou zijn als ik toch Engels was gaan studeren…

3. Ik heb een sport-hoepel, maar ik ben nooit zo goed geweest in zulke dingen volhouden. Ik begin regelmatig aan een sport, zoals fitnessen en nu dan hoepelen. En ik neem me dan voor het vol te gaan houden en het minstens x aantal keer in de week te gaan doen. Maar dat blijkt toch lastig voor mij… terwijl ik op andere gebieden toch wel heel gedisciplineerd ben…

4. Ik eet bijna nooit brood als ontbijt. Meestal eet ik cruesli of brinta… Vroeger hield ik helemaal niet van brood en vond ik het echt smerig, vooral van dat bruine brood met pitjes (lust ik nog steeds niet). En dat kreeg ik in de ochtend dus ook echt niet weg. Vandaar dat ik sindsdien bijna nooit brood eet in de ochtend. Behalve als ik lang heb kunnen uitslapen op zondag en dan versgebakken broodjes.

5. Mensen die mij in real-live kennen weten dit wel maar ik heb heul heul heul kort haar gehad. Op het kortst was het achter en aan een zijkant opgeschoren met een tondeuse. Inmiddels ben ik al twee jaar bezig met het laten groeien van mijn haar.

6. Ik ben afgelopen zomer hoog in de mast van een driemaster geklommen. Dat was gaaf! Ik voelde me bijna een piraat!

7. Ik heb een heleboel ‘lievelingsdieren’: katten, leeuwen, giraffen, paarden, zebra’s, olifanten… ik kan niet echt een keuze maken… Ik houd gewoon van dieren. 🙂

Nu is het eigenlijk de bedoeling dat ik nog mensen ga taggen. Maar daar ben ik niet zo goed in. De meeste blogs die ik ken hebben de award al gehad of zijn niet zo van de ‘tag’ bloggers. Dus daarom tag ik gewoon iedereen die dit leest en zich geroepen voelt!

 

 

Gevangen in Gedachten – Fragment

En hier lag hij nu. Eenzaam en alleen in zijn tweepersoonsbed in een kleine studentenkamer in een stad waar hij zich nooit thuis gevoeld had en waar hij zich ook nooit thuis zou voelen. Hij kon zich een leven zonder Marissa niet voor stellen. Maar toch had hij geen keus. Ze was bij hem weg. Voorgoed. Hij zou haar ook niet meer terug willen. Hij zou haar nooit meer kunnen vertrouwen. Met een akelig gevoel vroeg hij zich af of hij ooit weer iemand kon vertrouwen. Als het met zijn geliefde al zo afgelopen zou zijn. Als hij haar al niet kon vertrouwen… wie dan wel? Zijn vader was onbetrouwbaar gebleken, Marissa was onbetrouwbaar gebleken en er waren er zoveel meer in zijn leven geweest die hij niet kon vertrouwen. Hij stond er nu echt alleen voor.
Rens draaide zich op zijn zij en keek naar de kant van het bed waar Marissa altijd sliep. Hij zag de leegte die zij achterliet niet alleen. Hij voelde de leegte ook. Voelde het in zijn binnenste. Voelde de pijn. Het voelde echt alsof zijn hart verpulverd werd. Zelfs ademhalen verging hem moeilijker. De pijn was zo sterk dat hij het er benauwd van kreeg. Hij kon gewoon niet geloven dat Marissa hem zo voor de gek had gehouden.

Als hij bezig was met zijn studie of zijn bijbaan en dus even niet bij haar had kunnen zijn, was ze schijnbaar bij die ánder geweest. En ook de keren dat ze beweerde bij een vriendin te gaan logeren… Hij werd misselijk bij de gedachten dat ze dan ook bij die ander was en aan wat ze samen gedaan zouden hebben op zo’n moment. En de avond erna was ze dan weer bij hem en vertelde hem hoeveel ze hem gemist had. Leugens! Dacht Rens. Allemaal leugens! En vervolgens maakte ze het met hem uit omdat hij zogenaamd te weinig tijd voor haar had gehad. Alsof ze dat erg had gevonden… dacht Rens verbitterd. Op zo’n momenten was ze toch altijd bij die ander geweest. Hij draaide zich weer op zijn rug en staarde naar het plafond terwijl er nog steeds tranen over zijn wangen liepen. Hij was er kapot van geweest dat ze het uitgemaakt had, maar vergeleken met wat hij nu wist, was die pijn nog te behappen geweest. Hij zou bijna willen dat het wél zijn schuld was geweest. Dan wist hij tenminste dat hij een sukkel was. Dat was hij sowieso wel, dus dat was minder erg. Maar nu… nu had hij weer eens gezien dat hij nooit iemand te dicht bij mocht laten komen. Hoe betrouwbaar en oprecht ze ook leken. Hoe minder mensen hij dichtbij hem zou laten komen, hoe minder mensen hem pijn konden doen. Hij zou daar maar weer naar terug moeten gaan. Marissa had hem daar uit gehaald. Hem laten zien dat mensen best te vertrouwen waren geweest. Maar nu bleek ze zelf niet betrouwbaar… Rens zuchtte. Hij draaide zijn hoofd om op de klok te kijken. Het was al bijna 04:00 uur. Hij had nog geen oog dicht kunnen doen. Dit zou zijn zoveelste gebroken nacht worden.

Gevangen in Gedachten – Fragment

Rens voelde zich nu verbazingwekkend kalm. Hij liep naar de badkamer en hield zijn gewonde hand onder de kraan om het bloed van zijn knokkels af te wassen. Het koude water stak een beetje in zijn wonden, maar dat maakte Rens niet uit. Het was zijn eigen schuld. Hij had dit verdiend. Hij baalde wel dat hij zich weer zo had laten gaan. Hij had zich nog steeds niet volledig in de hand. Bah, dacht Rens, wat moesten zijn huisgenoten nu wel niet denken…? Hij zuchtte, wat maakte het uit. Ze hadden vast allemaal al een mening over hem. Hij dacht even aan zijn moeder en stelde zich de teleurstelling op haar gezicht voor als ze erachter zou komen dat Rens zijn zelfbeheersing nog steeds geregeld verloor. Ze wist niet dat haar zoon zich nog steeds zo rot voelde, nog steeds zo in de put zat. En ze mocht het ook niet weten. Rens moest zich sterk houden tegenover haar. Hij voelde zich verdrietig worden. Waarom liep het toch altijd zo? Hij keek in de spiegel en zag een gebroken jongeman voor zich. Zijn ogen rood, een eenzame traan liep over zijn wang. Rens veegde hem niet weg, maar keek toe hij over zijn wang, over zijn kaak en vervolgens in zijn hals drupte.

Gevangen in Gedachten – Fragment

Met een zwaar hoofd werd hij wakker. Hij had gedronken… en hij was niet eens uit gegaan… dat was slecht. Dat was geen goed teken. Hij kon zich al niet meer herinneren waarom hij de drank uit de kast gehaald had. Hij wist alleen nog vagelijk dát het was gebeurd en dat hij nu met een fikse kater wakker werd uit een diepe en veel te vaste slaap. Eén voordeel: Hij had in ieder geval weer eens een keer zonder nachtmerries kunnen slapen. Hij zuchtte. Als er zoveel drank voor nodig was om hem een keer een ongestoorde nachtrust te bezorgen…
Eigenlijk moest hij vandaag naar school, maar hij voelde zich totaal niet in staat om zijn bed uit te komen. En zijn hoofd bonkte zo ongelofelijk… hij wist dat het toch geen nut had als hij toch naar de lessen zou gaan. Hij kon zich toch niet concentreren. Daar had hij de laatste tijd al steeds meer problemen mee, laat staan als hij ook nog eens een kater had. Nee, dat zou geen succes zijn. Dus besloot hij zich nog maar eens om te draaien en nog even verder te slapen.
Maar hij kon de slaap niet meer vatten. Hij had zo’n hoofdpijn! Met tegenzin kwam hij overeind en stapte uit bed. Op blote voeten en in slechts zijn boxershort gekleed wankelde hij naar de badkamer en draaide de kraan van de wasbak open. Hij liet het koude water stromen, dronk er even van om zijn uitgedroogde mond te verlossen en stak zijn hoofd onder het ijskoude water. Zo, dat maakte hem even goed wakker! Hij droogde zijn gezicht en korte zwarte haar af met een handdoek en liep terug naar zijn kamer. Een huisgenoot kwam net van zijn kamer en wenste hem een goedemorgen. ‘Zware nacht gehad, Rens?’ Rens bromde instemmend en sloot de deur weer achter zich. Hij had nu écht geen zin om te praten, dat zou zijn huisgenoot wel begrijpen. Hij rommelde wat rond tussen de spullen op zijn bureau tot hij gevonden had wat hij zocht. Paracetamol. Hij walgde van de smaak van die kleine witte pilletjes, moest er van kokhalzen, maar als dat er nu voor nodig was om zijn hoofdpijn te laten zakken, had hij dat er graag voor over. Hij knapte twee pillen uit hun verpakkingen, haalde een flesje water uit zijn schooltas en nam de twee pillen in met grote slokken water.  En nu was het wachten tot de pillen hun werk deden. Hij keek even omlaag en zag de littekens op zijn benen en de verse kras van laatst. Hij kon zich wel voor zijn kop slaan. Hij was met blote benen naar de badkamer gelopen en was zijn huisgenoot tegengekomen. Wat nou als hij de krassen had gezien? Wat zou hij wel niet denken? Rens zuchtte. Wat kon het hem eigenlijk ook nog schelen. Misschien had de huisgenoot wel helemaal niet naar zijn benen gekeken, en anders nog… hij vond Rens toch al een vreemde vogel. Toch nam Rens zich voor om voortaan eerst een lange broek aan te doen voor hij zijn kamer zou verlaten.

Gevangen in Gedachten – Fragment

Hoofdstuk x

Rens zette het glas aan zijn lippen en genoot van het koude bier. Vanavond wilde hij even alles vergeten. Even zorgeloos zijn, zonder herinneringen. Hij dronk het glas in een paar korte teugen snel leeg, zette het op de bar en gebaarde naar de barman dat hij een nieuw glas wilde. Zijn vrienden hadden geleerd er maar niks over te zeggen als Rens weer eens een van zijn buien had. Ze lieten hem maar gewoon zijn ding doen en deden net als normaal bij een avondje uit. Rens wilde op zo’n avond even ‘gewoon’ zijn. Niet langer vol zitten met zorgen, met nachtmerries, gewoon even de pijn vergeten. Hij wilde vrij zijn!
Terwijl hij van zijn bier dronk, luisterde hij naar de verhalen van zijn vrienden. Ze bespraken allerlei alledaagse zaken als werk, studie en de laatste voetbalwedstrijd. Rens vond het allemaal prima. Hij luisterde gewoon. Zelf had hij niet echt iets te zeggen. Hij genoot van zijn biertje en van de aanwezigheid van zijn vrienden.

Al snel merkte hij dat de alcohol zijn werk begon te doen. Zijn grenzen begonnen te vervagen. Hij genoot met volle teugen van de drukte om hem heen, de luide muziek, de dansende lichamen. Hoewel hij tot dan toe vanaf de bar had toegekeken, voelde hij ineens de drang om mee te doen. Hij gooide de laatste slokken bier naar binnen en stond op van zijn kruk. ‘Kom,’ zei hij. ‘dansen.’ Zonder op zijn vrienden te wachten liep hij naar de dansvloer en mengde zich in het feestgewoel. Zijn vrienden keken elkaar even verbaasd aan, haalde hun schouders op en volgde Rens naar de dansvloer. Rens ging ondertussen al helemaal op in de muziek en was alles om hem heen vergeten. Alleen de muziek en de bewegingen van zijn lichaam deden er nog toe. Hij bewoog mee op het ritme van de muziek en had even geen oog meer voor wat er om hem heen gebeurde. Als in trance ging hij mee met de ambiance. Tot er plots een bekend gezicht voor hem op dook. Tot zijn schrik merkte hij dat zijn hart een klein sprongetje maakte en hij blij was haar te zien… Een fractie van een seconde waren de zorgen terug, tot hij besloot dat het er niet toe deed, niet nu. Nu kon alles. Hij keek het meisje met een glimlach aan, ze lachte terug en hij merkte hoe een warm gevoel zich door zijn lichaam verspreidde. Al dansend kwamen de twee steeds dichter bij elkaar. Rens voelde hoe de emoties door zijn lijf raasde. Een en al adrenaline leek zich van hem meester te hebben gemaakt terwijl hij dichter en dichter op Emma toe kwam. Ze spraken niet met elkaar, hun lichamen zeiden genoeg. Hij keek haar diep in de ogen en had het gevoel alsof hij verdwaald raakte in haar blik.

Later die nacht lag Rens in bed, hij wist al bijna niet meer hoe hij thuis gekomen was. Maar dat deed er niet toe. Hij dacht terug aan de afgelopen avond. Hij had met volle teugen genoten. Met een goed gevoel dacht hij terug aan Emma. Hij zou nooit met haar gedanst hebben als hij niet dronken was geweest bedacht hij zich met een glimlach om zijn mond. Ach wat deed het er nog toe. Het was leuk geweest en daar ging het om. Nog voor hij verder over dingen na kon denken viel hij in een diepe slaap. En dit keer was het een droomloze slaap.

Gevangen in Gedachen – Fragment

De avond trok als in een waas aan hem voorbij. Er waren slechts een paar dingen over in zijn wereld. De muziek, de alcohol en Emma. Het besef dat hij veel te ver ging zakte steeds verder naar de achtergrond. De alcohol verdoofde alles wat hem al die tijd gemaakt had tot wie hij was. De alcohol bevrijdde hem. Het werd later en later en nog steeds danste hij met Emma. Zo nu en dan namen ze even pauze om op adem te komen en het alcoholpercentage in hun bloed nog verder omhoog te helpen. Het werd steeds rustiger in de club. Steeds meer mensen besloten naar huis te gaan. Emma en Rens volgden hun voorbeeld maar ze gingen niet naar huis. Samen verlieten ze de club en stapten op hun fiets. Slingerend fietsten ze samen door de stad. Ze moesten allebei moeite doen om op hun fiets te blijven zitten en er niet af te vallen. Ze hadden geen idee waar ze naar op weg waren, ze fietsten maar een beetje rond omdat ze allebei nog niet zonder elkaar naar huis wilden gaan. Toen ze langs een parkje kwamen, stond Emma plotseling stil. Rens slingerde nog even verder tot hij merkte dat Emma niet meer met hem mee fietste. Hij stopte en viel bijna van zijn fiets toen hij achterom keek naar waar Emma was gebleven

Het was donker,…

Het was donker, inktzwarte duisternis had zich rondom hem verzameld. Hij had geen idee waar hij was, of waar hij heen moest. Hij wist alleen dat hij hier weg moest. Een onheilspellend gevoel leek zich te verstoppen in het zwart om hem heen. Hij voelde zich angstig. Twijfelend begon hij te lopen, eerst langzaam en voorzichtig. Daarna steeds sneller tot hij rende zo hard hij kon. Het gevoel ergens voor te moeten vluchten nam bezit van hem. Hij werd steeds banger en het rennen putte hem uit. Toen hij het gevoel had dat hij niet meer verder kon, verzamelde hij al zijn energie en riep om hulp, zo hard hij kon. Zijn schreeuw echode na in de duisternis, verder heerste er doodse stilte. Geen geluid beantwoorde zijn schreeuw. Er was niemand. Niemand kwam hem helpen… Hij stond er alleen voor…

Fragment uit ‘Gevangen in Gedachten’.

Nanowrimo

Ja… het is al bijna November en dat betekend dus: nano!
Komende vrijdag begin ik weer aan het gekke huis… 50.000 woorden schrijven in één maand. En nog steeds weet ik niet zeker wat ik wil gaan schrijven. Ik weet ongeveer waarover, maar ik heb nog geen personages, nog geen plot, geen storyline, niks… Dus de druk begint toch wel op te lopen om iets te bedenken want ik weet dat ik eigenlijk meteen op ga geven als ik vrijdag een leeg word-bestand voor me krijg en ik nog steeds niet weet wat het verhaal ongeveer zal zijn…

Dus. Brainstormen tot ik er bij neer val en hopen op een geniale ingeving voor vrijdag.
Volg mijn voortgang tijdens nano op: http://nanowrimo.org/en/participants/sky_deamon

Nanowrimo

Nanowrimo

Waarschijnlijk ga ik dit jaar weer mee doen met Nanowrimo! Nanowrimo? Jep, Nanowrimo. National Novel Writing Month. Kort gezegd houdt het in dat je in een maand 50.000 woorden schrijft. Twee jaar geleden heb ik eraan meegedaan en heb ik het afgemaakt. Zo is mijn eerste boek ontstaan. Dit jaar wil ik het weer proberen, maar of het gaat lukken? Met school, sport, werk en een eigen huisje… Ik weet het niet… maar proberen kan altijd!