Schutkleur (uit het archief)

Schutkleur

Het ijskoude staal van de rails blinkt in het bevroren zonlicht. Ik heb vertraging, maar dat maakt me niet uit. Alleen de kou, die overal doorheen dringt en je tot op het bot verkleumd… ik kijk hoe zich witte wolkjes vormen uit de adem van de wachtende mensen om me heen. Als nogmaals wordt omgeroepen dat de trein van 16:11 vertraging heeft, hoor ik ze collectief zuchten en beginnen ze tegen elkaar te mopperen over ‘die treinen ook altijd’. Allen vreemden van elkaar, die zich door de onvoorziene vertraging plots met elkaar verbonden lijken te voelen en de onvrede met elkaar delen. Ik sta daar tussen en wacht geduldig op de warme trein die in zijn witte schutkleur aan komt denderen over het spoor, een witte sneeuwwolk achter zich aan sleurend.

Als de trein daar eindelijk is, sluit ik me aan bij de groep mensen die zich verzameld heeft voor de deuren van de trein. Het is druk op het perron, maar gelukkig rijdt er een dubbel-treinstel. Als ik mijn plekje heb gevonden en 26 minuten van de warmte kan genieten, kijk ik rustig om mij heen. In mijn tas zit een schoolboek, maar ik heb nu geen zin. Schuin tegenover mij zit een jongen. Hij slaapt. Ik draai mijn hoofd van hem weg en kijk uit het raam naar het voorbijflitsende, in sneeuw gehulde landschap. Als de trein plots claxonneert, werp ik toevallig een blik op hem. Net op tijd om te zien hoe hij wakker schrikt van het plotselinge geluid. Als ik zijn blik vang, lacht hij, alsof hij het zelf ook  grappig vindt dat hij zo in zijn dromen verstoord werd. De rest van de treinreis kijk is zo nu en dan zijn kant op. Soms vang ik zijn blik, waarnaar we allebei betrapt de andere kant op kijken om vervolgens op het zelfde moment ons hoofd weer naar elkaar toe te draaien. Soms kan ik toezien hoe hij zijn hoofd weer tegen het raam legt, zijn ogen langzaam dichtgaan en hij weer weg sukkelt in een lichte slaap, om vervolgens weer wakker te schrikken van het hobbelen van de trein.
Als de trein gestaag het station binnenrijdt waar ik moet zijn, overweeg ik even te blijven zitten, maar het huiswerk in mijn tas schreeuwt om aandacht, dus stap ik uit, ik had ook niet anders van mezelf verwacht.

(deze blog schreef ik in 2012 voor een blogwedstrijd van Veolia, waarbij ik de tweede plaats behaalde.)

Randomn dingen die je vast nog niet wist van mij

Zoals de titel zegt.

1. Ik ben dol op mijn twee katten.
Murphy, een lieve, oude, soms nogal knorrige kater die mijn vriend en ik uit het asiel hebben gehaald. En Marie. Geadopteerd omdat ze verstoten was door haar moeder. Een super lief en heerlijk actieve kitten. Haar naam is afgeleid van de Disney film The Aristocats.
2. Ik houd van thee! Gewone thee, vruchtenthee… behalve sinaasappel… Smaakjes die ik écht niet lust zijn sinaasappel, zoethout en pepermunt. Echt pepermunt thee… zo raar, net alsof je vloeibare kauwgum zit te drinken…
3. Disneyfilms zijn ge-wel-dig! Jeej!
4. Sinds dat ik aan INSANITY ben begonnen ben ik zeker 5 cm smaller geworden rond mijn taille. Is al dat harde werk toch nog ergens goed voor geweest.
5. Vroeger (pubertijd zeg maar) was ik Metalhead. Metallica, Iron Maiden etc…
6. Als ik niet toegelaten zou zijn tot de opleiding Toegepaste Psychologie, dan was ik Engels gaan studeren.
7. Toen ik geslaagd was voor mijn Havo diploma hing er geen Nederlandse maar een Engelse vlag uit. Dit omdat ik gewoon echt gek ben op Engeland! (En Ierland).
8. Iedere ochtend speel ik met de kitten en knuffel ik met de oude kater voor ik het huis uit ga.
9. Wist je dat ik een Kigurumi heb? Ook wel bekend als een onesie. Een hele hippe… hij ziet eruit als een eenhoorn! Inclusief staart, manen, oren, hoorn en vleugeltjes.
10. Ik heb een hekel aan de winter en dan vooral aan sneeuw maar ik ben wel dol op kerst.