Proximity

Een tijd geleden geleden begon ik met werken bij mijn nieuwe baan. Het is een behoorlijk groot bedrijf dus het team bestaat ook uit veel mensen. De eerste paar dagen ging ik in de pauze maar ergens zitten en hoopte ik dat er iemand een gesprekje met mij aan zou willen knopen. Vaak mengde ik me maar gewoon in de gesprekken die al gaande waren. De meeste mensen kwamen gelijk op mij over als heel open en vriendelijk en ik had het al snel naar mijn zin. Maar er was een vrouw die altijd nogal nors voor zich uit zat te kijken en mijn eerste indruk was dan ook dat ik haar niet zou mogen en dat ze vast een naar mens was die zich beter voelde dan ik. Waar ik dat op baseerde? Geen idee… waarschijnlijk gewoon het feit dat ze weinig zei in de pauzes en altijd een beetje bozig keek. Maar na al een paar dagen kwam ik erachter dat ik er volledig naast zat. Ik was met een collega in gesprek en de dame in kwestie zat tegenover mij en mengde zich gezellig in het gesprek. Ze keek nog steeds niet al te vrolijk maar sommige mensen kijken nou eenmaal ‘nors’ als ze hun gezicht neutraal houden. Ook wel bekend als de ‘resting bitch face’. Daar had ik me dus door laten foppen.

Doordat we elkaar vaker zagen en dus meer tijd met elkaar doorbrachten kregen we ten opzichte van elkaar meer kansen om elkaar te leren kennen en aan elkaar te wennen. In de psychologie heet dit ‘Proximity’ of in het Nederlands ‘Nabijheid’. Een boel psychologische onderzoeken hebben uitgewezen dat mensen sneller met elkaar bevriend raken als ze dicht bij elkaar wonen. Of leerlingen die in de klas naast elkaar zitten, ook zij hebben een grotere kans om een onderlinge vriendschap te ontwikkelen. En het gaat nog verder. De resultaten van de onderzoeken gelden niet alleen voor het ontstaan van vriendschap maar ook voor relaties. Eigenlijk is het ook wel logisch. Hoe dichter je bij elkaar woont, hoe groter de kans dat je elkaar een keer tegenkomt. Daarbij, als je iemand vaker ziet, raak je bekend met hem/haar en dit is een voorwaarde voor aantrekkelijkheid. Kort gezegd, hoe vaker je iemand ziet, hoe aantrekkelijker je die persoon gaat vinden, ook dit is in verschillende onderzoeken naar voren gekomen.

Toen ik dit leerde tijdens mijn psychologie colleges besloot ik meteen om dit eens in de praktijk te testen. Bij mijn toenmalige baan had ik een knappe collega van het type ‘stil-en-mysterieus-en-dus-woest-aantrekkelijk’.  Ik besloot om elke keer als ik met hem moest werken extra vaak langs hem te lopen en een gesprekje te beginnen. Of het werkte? In het begin niet zo denk ik. Het contact voelde vaak een beetje gemaakt en ongemakkelijk. Maar op de lange termijn heeft het wel invloed gehad. Op een gegeven moment was ik er niet meer zo bewust mee bezig en toen gingen de gesprekken steeds gemakkelijker en werden ze ook oprechter. We konden beter samenwerken en wisten altijd van elkaar wat we aan de ander hadden. Wat ik hiervan geleerd heb? Er zit zeker een kern van waarheid in het principe van ‘Proximity’ maar het is nooit een goed idee om te overdrijven. Blijf authentiek en oprecht, dat werkt het beste.

dav
Wees jezelf, wees een flamingo?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s